جان پرزند برای ضریحت امام من                              آخر چه بود در غم هجرت گناه دل

آندم که حق سرشت گل و طینت مرا                       هر لحظه بود سوی تو جانا نگاه دل

وقتی که از گناه و بدی خسته میشوم                     رو میکنم به سوی حریم تو شاه دل

دل مرده ام ولی به هوایت زنم نفس                        مهر تو از ازل همه جا تکیه گاه دل

تو ضامنی برای همه زائرین خود                              از هر دلی به سوی حریم تو راه دل

این اشک روی گونه ی من در حریم تو                       باشد برای عشق تومولا گواه دل

آلوده ام ولی به هوای تو زنده ام                             کی یک نظر کنی تو به روی سیاه دل