ان زمانی که مرا حق افرید        روح من در کربلایت می پرید    

مست بودم از غم روی تو من     روز و شب می گفتم از عشقت سخن

دین و دنیا بود از نامت حسین       مرغ دل گرد  تو و بامت حسین

هیچ دنیایی نبود این بنده را       جز تو و عشق تو و کرب و بلا

ذرهّ بودم تا تو پروردی مرا          نوکر خوب خودت کردی مرا

قطره قطره از فراتت نوش شد          از تولایت دلم مدهو ش  شد

کام من از اشک تو سیراب شد     بهر نام تو دلم بی تاب شد

هیچ کس اندر دلم بابی نداشت    روح و جانم جز تو اربابی نداشت

مست بود آندم سراپایم همه        بهر رویت ای حسین فاطمه

گفت تا خالق بیا خلقت کنم         تربت شش گوشه در حلقت کنم

با حسینت زندگی بخشم ترا       عاشقت سازم برای کربلا

گفتم ای دادار من اماده ام          نوکر جانان شوم تا زنده ام

یک نظر دیدم که دنیایی شدم      خلق در دامان زهرایی شدم

در ولادت گریه کردم از دو عین      خلق شد روح و تنم بهر حسین

گریه سر دادم که ای ربّ جلی     من غلامم بر حسین بن علی

افتخارم این بود در این سرا        عبدم و مدیون شاه کربلا

جسم و جانم بهر حق طاعت گرفت      با حسین فاطمه هیآت گرفت

هیچ جز مولا  مگو در جان من      حب او همپایه ی قران من

تا خدا هست و خدایی می کند     این دلم را کربلایی می کند

منتظر هستم بیاید نور عین         مهدیش با یا لثارت الحسین

جان ناقابل کنم انجا فدا          خاک گردم در زمین کربلا

ای خدا روزی نما الوده را         شاد بنمایم همه اهل ولا

تا شوم من کمترین یار رسول     خادم درگاه زهرای بتول